<< terug
reageer >>Reacties
Van wie is de stelling afkomstig? En met welk doel?
Aangezien dit een (hopelijk) weloverwogen beslissing is van Maurits Hendriks, technisch directeur NOC*NSF en chef de mission O.S. Londen 2012, is dit de verkeerde stelling en plaats een en ander aan de orde te stellen.
Overigens is het feit dat nu wel iemand met de ploeg meegaat een stap vooruit. Wel hoop ik op een bescheidener positionering dan rond Beijing het geval was.
Dat het zolang geduurd heeft getuigt niet van kennis van zake, zeker gelet op de reeds tientallen jaren aanwezige informatie en evaluatie in de (inter-)nationale vakliteratuur met betrekking tot sportpsychologie in het algemeen en begeleiding tijdens Olympische spelen in het bijzonder!
Beter dan ons druk te maken over dit topje van de ijsberg, (dat o.a. de lang gekoesterde ambitie van Rico representeert), is een fundamentele discussie te voeren hoe de (klinische) sportpsychologische / mentale training en begeleiding georganiseerd en door gekwalificeerde, geaccrediteerde praktijksportpsychologen uitgevoerd dient te
worden.
Hierbij moet voor dit vak de kwaliteit van dienstverlening voorop staan door de juiste opleiding, bij-en nascholing, inter- en supervisie. Poppetjes zijn bijzaak.
Waarom anonieme reacties?
Frits Avis.
Praktijk- en Docentsportpsycholoog VSPN®
Ik heb Rico zelf eens horen vertellen dat mentale begeleiding tijdens een eindtoernooi te laat is. Je kunt weinig meer betekenen als een sporter aangeeft zoiets nodig te hebben. In de rol van deskundige die de ondersteuning kan bieden aan de bondscoaches lijkt het me een brevet van onvermogen voor de bondscoaches. Van veelal diezelfde bondscoaches die in de afgelopen jaren hun pupillen hebben begeleid naar dit toernooi, mag je toch verwachten dat zij het eerste en beste aanspreekpunt zijn en adequaat kunnen handelen in de begeleiding van de topsporters. Ben overigens benieuwd naar de reacties van de (bonds)coaches hierop.
De sporters moeten een topprestatie leveren en kunnen daarbij behoefte hebben aan extra mentale begeleiding. Deze kan optimaal worden gegeven door de mentale coach die de sporter ook in aanloop naar de OS heeft begeleid. Dus Rico zal vooral van waarde zijn voor de sporters die hij nu ook al begeleid, en niet zozeer voor de andere sporters.
Het is dan net zo iets als we nemen 1 fysiotherapeut mee. Ook meer dan voldoende. Zegt voldoende over de inschatting (over of onderschatting) van belang van mental coaching. Jonge sporters komen in een unieke omgeving terecht waar de hoogste verwachtingen over zijn. Er zijn teveel gevallen waarbij dat geheel mis is gegaan. Dit kan mede worden voorkomen door mental coaches. Het is een apart vakgebied dat trainers/coaches niet altijd goed beheersen. Het gaat om de wereldtop, dus organiseer dan ook als de wereldtop en bezuinig niet op dit soort faciliteiten vooraf en tijdens.
Tegen puntje 6 van de reactie hieronder wil ik graag het volgende inbrengen: er kan dus volgens u niemand meer iets bijgebracht/geleerd worden, want wie leert het aan de leraren.
Als wij op deze manier (zijn er bezitters eigenlijk wel bezitters van ware kennis) gaan redeneren dan kunnen we alle educationele instellingen wil sluiten.
Elke mental coach die meegaat naar Londen is er eentje teveel en wel om de volgende redenen:
1. NU moet men ook mentale problemen hebben, anders gaat de mental coach voor niets mee.
2. Tot nu toe is alleen de mental coach zeker van een plaats in Londen, coaches die bijv. een team of sporter 4 jaar lang dag in, dag uit begeleiden zijn dat niet.
3. De Spelen zijn wel erg laat om nog mentale problemen (maar wat zijn dat eigenlijk?)op te lossen, sterker nog, de vraag is zelfs of die al niet opgelost zouden moeten zijn ver voor die tijd.
4. Een mentale coach komt om de hoek kijken bij een falende opleiding van trainer en coaches. Immers, een trainer of coach wordt betaald om sporters of een teams, technisch, tactisch, conditioneel EN mentaal voor te bereiden op wedstrijden. Van dat laaste hebben ze blijkbaar weinig kaas meer gegeten.
5. De meeste van deze coaches zijn vader of moeder of komen vaak voort uit het onderwijs. Hebben ze daar ook een mental coach voor nodig, om jonge mensen te helpen in hun ontwikkeling of hun doelen te bereiken?
6. Het veelgehoorde motto: 'coach voor de coaches' doet bij mij slechts de vraag opkomen: en wie coacht dan de coach van de coaches? Of beschikken zij over door hogere machten ingegeven kennis en ervaring hierbij?
7. Elke coach is een mental coach of hij of zij dat nu begrijpt of wil, of niet.
8. Generaliserende kijkend naar de resultaten van mental coaches: de meesten zijn goed zichbaar bij succes en juist onzichtbaar als er gefaald wordt. Dan heeft de coach het niet gedaan. De meesten creeren dan ook slechts 'happy losers'. Een prachtig recent voorbeeld daarvan: een damesteam faalt jammerlijk. Letterlijk citaat van een van de speelsters: "Mede door de mentale training weten we dat we het van het harde werken moeten hebben. Voor elkaar en met elkaar, daar leunen we op. De koppies gaan niet meer hangen als het even wat minder gaat. Op topmomenten horen we erbij. We zijn alleen nog wat te wisselvallig. En vandaag was de tegenstander net iets beter. Ik vind niet dat we onder de druk bezweken zijn."
Tja, wat moet je daar nu nog aan toevoegen...
Om te beginnen wil ik Rico heel veel succes wensen met deze ogenschijnlijk ondoenlijke klus. In mijn ervaring werkt mental coaching alleen als je een werkrelatie met elkaar kunt ontwikkelen. Daarvoor is tijd nodig (van beide partijen) en gerichte aandacht (van Rico). Het lijkt mij een onmogelijke taak om aandacht te richten op zo veel verschillende sporters. Wat ik vrees dat er zal gebeuren (naast een paar goede trajecten die Rico zeker zal faciliteren) is dat Rico ingezet gaat worden als een ehbm-er (eerste hulp bij mentaldipje) of erger nog: als bliksemafleider bij teleurstellende prestaties. Daarom nogmaals: veel succes gewenst, dat wordt echt moeilijk. Wellicht moet Rico een soort bondscoach boven de mentalcoaches worden, waarin hij de mentale begeleiding vorm geeft en bij noodgevallen als een buffer tussen enerzijds de (mental)coach en zijn pupil en anderzids de pers kan gaan staan?
Inderdaad, reken maar uit. Laten we uitgaan van 200 olympische sporters. En laten we zeggen dat 20% (voorzichtige schatting) wel wat (extra) 'mental support' kan gebruiken, dat zijn dus 40 sporters. De Olympische Spelen duren bijna 20 dagen. Dus moet Rico gemiddeld 2 sporters per dag helpen. Maar dan mogen er na 1 behandeling niet te veel sporters terugkomen, anders wordt het te druk in de behandelkamer.
Meegaan naar Londen is op zich niet zo relevant, het gaat om een goede mentale begeleiding vóóraf door meerdere gekwalificeerde mental coaches bij de diverse topsport-programma's
